Terwijl de warenhuizen stunten met 1 + 1 gratis, doet DPG Media het anders: ze laat lezers twee keer betalen voor hetzelfde product. Natuurlijk, synergie hoort erbij in moderne mediabedrijven. De Morgen haalt de sportpagina’s bij Het Laatste Nieuws, en ook De Standaard, Het Nieuwsblad, Gazet van Antwerpen en Het Belang van Limburg delen deels dezelfde inhoud. Maar ik neem aan dat niemand én abonnee is van De Standaard én van Het Nieuwsblad. De doelgroepen zijn anders. HUMO en De Morgen mikken echter grotendeels op dezelfde doelgroep. Vandaar dat ik al heel lang op beide titels een abonnement heb. Dat loopt via domiciliëring, dus dat je twee keer betaalt voor hetzelfde heb je lang niet in de gaten.

Maar ik heb het al vaker opgemerkt, dat ik dezelfde personen geïnterviewd zag voor De Morgen en voor HUMO. Maar het leken me dan toch andere journalisten die het interview hadden afgenomen, dus dat kan ook toeval zijn. Maar nu is het anders. Het interview dat Danny Ilegems afnam van muzikant Mauro Pawlowski las ik eerst in De Morgen (editie 11 april). Een week later (17 april) kwam ik hetzelfde interview tegen in HUMO. Akkoord, het is niet krék dezelfde tekst, maar toch. Heeft de journalist er een draai aangegeven, of is het ChatGPT die de zinnen wat herschreven heeft? In De Morgen klinkt het: “De Mauro die uit Berchem komt aangefietst, verkeert in opperbeste stemming.” In HUMO wordt dat: “Mauro komt aangefietst uit Berchem, hij verkeert in een opperbeste stemming”. Als lezer mag ik voor beide zinnen abonnementsgeld neertellen. Inhoudelijk één zin, twee keer dokken.

Zo veel mogelijk shelf space

Jawel, er is meer content van De Morgen en HUMO die niet overlapt dan inhoud waarvoor dat wel het geval is. Maar ik voel me in ‘t zak gezet. Als om het even welke winkelier me dat vroeger lapte dan was ik onverbiddelijk en zette ik nooit nog één voet in die zaak. Dus, Christian Van Thillo, zeg me: welk abonnement moet ik opzeggen?

Synergie is al decennia de term die mediamagnaten gebruiken om goed te praten wat ze uitsteken in medialand. Het zou dan de positieve kant moeten zijn van mediaconcentratie, management speak die je te lezen krijgt als er weer een groep journalisten aan de deur wordt gezet. Inhoud recycleren, herverpakken om zoveel mogelijk schapruimte (shelf space) te vullen. Er is echter een grens aan mediaconcentratie en aan synergie. Op het moment dat de mediabonzen een logica volgen die enkel een monopolist zich kan veroorloven, gaat het echt de verkeerde kant op. Het punt dat het doorsnee publiek begint af te haken, is intussen al gepasseerd. Nu is dus het punt gekomen dat ook doorgewinterde liefhebbers van printmedia zeggen: hier stopt het. Ik ga wel op zoek naar gratis inhoud. Betalen doe ik enkel voor inhoud waarvan ik weet dat die uniek is.